Przyszła ostatnio moda w Kościele katolickim na msze pokutne
za pedofilię. Dotarła nawet nad Wisłę, bo i tutaj, w Krakowie, odbyła
się takowa uroczystość. Można by powiedzieć, że jest to krok we
właściwym kierunku, gdyby spełniono kilka elementarnych warunków
pozwalających człowiekowi dobrej woli powziąć hipotezę, że owe msze
odprawiane są w dobrej wierze. Tych warunków jednakże nie tylko nie
spełniono, lecz w dodatku wykorzystano ową niby to pokutną mszę do
powielania kłamstw i oszczerstw. Oto co powiedział kard. Dziwsz:
„Nie wolno nam pocieszać się tym, iż procent księży winnych
wykorzystania seksualnego dzieci i młodzieży nie jest wyższy od tego w
innych, podobnych kategoriach zawodowych”. A więc znów to samo
przewrotne kłamstwo! Na świecie jest niespełna pół miliona księży i
setki procesów o pedofilię, zakończonych skazaniem – i to tylko w
ostatnich kilku latach. W samej kurii rzymskiej toczy się takich
procesów ponad 200! W jakiejż to kategorii zawodowej, purpuracie, masz
podobny „procent”? Kogo zamierzasz zohydzić swoją insynuacją? Może
nauczycieli? A może rolników? Albo taksówkarzy?
Nawet w Polsce jeden na tysiąc księży ma wyrok za pedofilię! To tak
jakby w Warszawie mieszkało 2000 pedofilów z wyrokami! Swoją drogą, co
to są „podobne kategorie zawodowe” do księdza? Bardzo jestem ciekaw… Czy
może jeden na tysiąc mnichów buddyjskich jest pedofilem? A może jedne
na tysiąc aktorów? Albo iluzjonistów? Może przypomnę: z szeroko
publikowanych przez agencje kościelne danych MSWiA wynika, że w Polsce
ca. 1 na 5000 dorosłych obywateli w ciągu ostatnich 10 lat miał wyrok za
nadużycie seksualne wobec dziecka (łączenie ok. 6000 osób). W przypadku
księży (27 wyroków) jedno skazanie przypada na 1000 osób. A więc księża
wyrabiają 500% normy!!! Tak, tak, kardynale. Tylko jeden na 5000
Polaków został w ciągu minionej dekady skazany za czyn pedofilski i aż
jeden na 1000 polskich księży otrzymał taki wyrok. Czytasz to samo, co
ja i wiesz o tym tak samo dobrze, jak ja. „Pięć razy częściej! Pięć razy
częściej!”. Powinniście sobie to zdanie, biskupi, przypiąć do
baldachimów, aby patrzeć na nie, ilekroć rano otworzycie oczy.
Gdyby Kościół chciał choćby udać dobrą wolę w kwestii pedofilii,
przede wszystkim uczyniłby ją przestępstwem. Tymczasem prawo watykańskie
nie przewiduje więzienia za pedofilię i nigdy żaden obywatel Watykanu
na pedofilię nie siedział w watykańskim więzieniu. Siedzi sobie za to na
złotych poduszkach w Watykanie niejaki bp. W., polski obywatel, na
którego polska prokuratura ma mocne dowody, ale rzekomo zaprzyjaźniona z
Polską Stolica Apostolska ani myśli go wydać. Dostał obywatelstwo
watykańskie i stosowny „immunitet dyplomatyczny”, a z tym państwem umowy
o ekstradycji nie mamy. Zresztą i to by nie pomogło, bo pedofilia w
Kościele nie jest przestępstwem, a jedynie przewinieniem niewielkiego
kalibru. Można za nią co najwyżej wylecieć z roboty. Nie pierwszy to i
zapewne nie ostatni pedofil zażywający wywczasu pod opiekuńczymi
skrzydłami papieży.
Elementarny cywilizowany standard prawny to pierwszy warunek, jaki PR kościelny musiałby spełnić, aby przekonać świat, że Kościół chce się zmienić i zapłacić za swoje winy. Drugi warunek to pełna
współpraca z wymiarem sprawiedliwości w wykryciu i osądzeniu już
popełnionych przestępstw (zgłoszenie nieznanych jeszcze władzom
przypadków, udostępnienie archiwów, solidne zeznania przed organami
śledczymi) oraz podobna współpraca w przyszłości, odnośnie do
przestępstw, które zostaną kiedyś popełnione. Opór przed tym oczywistym
wymogiem etycznym (dowiaduję się o zbrodni – dzwonię na policję) jest w
Polsce i wielu krajach tak wielki dlatego, że zgodnie ze swoją
teologiczno-polityczną doktryną, Kościół uważa państwa świeckie za
„państwa ziemskie” (bo oni to są „państwo Boże”), niemalże „szatańskie”.
Uznanie władzy takiego tworu-potworu nad katolickim kapłanem byłoby
strasznym poniżeniem. Ksiądz w łapach profana?! Jakiegoś pogańskiego
Rzymianina?! Nadprzyrodzona suwerenność Kościoła stanowi o tym, że tylko
on może sądzić swoich duchownych. Oto i średniowieczna pycha obnażona. A
może się mylę? No, czekam na jakieś księżowskie wytłumaczenie, dlaczego
biskupi nie mają w świetle prawa kanonicznego obowiązku wydawania
księży w ręce świeckiej sprawiedliwości. Nawet teraz, gdy podstawieni
pod ścianą papieże niby już to nakazują, wcale się tak nie dzieje. Ilu
pedofili wydali polskim prokuratorom polscy biskupi? Żadnego. Za to
chętnie kablują do Rzymu. Bo tam jest ukierunkowana ich lojalność – tam
dla nich jest państwo; nie w Warszawie. Do niedawna jeszcze składali
przysięgi na wierność Rzeczypospolitej. Dzisiaj już i tego nie ma (może
dobrze, bo po co sobie z gęby robić cholewę).
Trzeci warunek to odwołanie kłamstw. Kłamstwa, że
pedofilii w Kościele nie ma więcej, niż gdzie indziej. Kłamstwa, że
Kościół od lat ją zwalcza. Za te kłamstwa, takie jak to dzisiejsze kard.
Dziwisza, trzeba przeprosić solennie i odrębnie.
Czwarty warunek: wzięcie na siebie obowiązku
zadośćuczynienia ofiarom. Kościół powinien zadeklarować pełną współpracę
z organizacjami reprezentującymi interesy ofiar księży-pedofili i
zachęcać ofiary do zgłaszania roszczeń. Ofiary trzeba też odrębnie
przeprosić za cyniczną i szyderczą „propozycję”, że w ramach
zadośćuczynienia Kościół zorganizuje dla nich pomoc psychologiczną.
Dawno nie widziano w przestrzeni publicznej czegoś równie odrażającego,
jak ta obleśna zachęta winowajcy wobec swojej ofiary.
Piąty i najważniejszy warunek: przyznanie się do
odpowiedzialności instytucjonalnej i finansowej za gigantyczną skalę
pedofilii w Kościele, jej zorganizowany charakter i systemowe jej
tuszowanie przez długie dziesięciolecia, na całym świecie. Kościół w
każdym kraju ma moralny obowiązek utworzyć fundusz na poczet
zabezpieczenia roszczeń ofiar i hojnie nim dysponować, nie czekając na
wyroki.
Wypowiedzi hierarchów kościelnych, odżegnujących się od
odpowiedzialności Kościoła i „prywatyzujących” winę duchownych, którzy
to mieliby ponosić jedynie osobistą karną i cywilną odpowiedzialność, są
przejawem skrajnego cynizmu i moralnej anomii. Żaden z biskupów
mówiących te okropne rzeczy nie ma najmniejszej nawet wątpliwości co do
tego, że księża pedofile popełniają swoje czyny wykorzystując fakt, że
są księżmi i związaną z tym przewagę psychiczną nad swoimi ofiarami.
W zdecydowanej większości przypadków dopuszczają się swych lubieżnych
czynów w czasie wykonywania swych obowiązków zawodowych (biorąc je
sobie za pretekst i okazję), a bardzo często w pomieszczeniach
kościelnych. Ponadto księża ci z zasady byli „kryci” przez swoich
zwierzchników, którzy nie powiadamiając policji albo prokuratury stawali
się ich wspólnikami. Znów: za wypieranie się winy i umywanie rąk
Kościół także musi przeprosić solennie i osobno. Podobnie jak za gadanie
bredni, że prawo polskie nie przewiduje odszkodowań od instytucji za
czyny jej pracowników. Co was to obchodzi? Ważne, że wypłaty odszkodowań
prawo wam nie zabrania! Więc skoro nakazuje je wam elementarne poczucie
moralności (a także PR – gdybyście chcieli poprzestać na tylko na
udawaniu), to po prostu płaćcie!
Ile lat od spełnienia tych warunków i ustanowienia takich zmian
musiałoby upłynąć, aby zmyć hańbę stuleci pedofilskich zbrodni? Wiele
lat. Wiele lat, podczas których udzielanie komukolwiek moralnych pouczeń
byłoby kpiną i zelżywością dla ofiar. W myśl etyki katolickiej takie
oczyszczenie byłoby możliwe tylko pod warunkiem długotrwałej pokuty,
zadośćuczynienia i żałowania grzechów – aż do wybaczenia przez Boga i
ofiary. Jeśli tak się nie stanie, wszelkie msze pokutne i inne
„przeprosiny” będą tylko obłudnym mydleniem oczu i pretekstem, by
cynicznie rzucać w twarz ofiarom: „no, czego jeszcze chcecie, przecież
już was przeprosiliśmy!”. Otóż kasy, Misiu, kasy chcą ofiary. Za
przepraszam nic się nie kupuje. Nawet w sklepiku z dewocjonaliami. Czego
jak czego, ale strzelistych aktów moralnych od was akurat ofiary księży
pedofilów ani się spodziewają, ani potrzebują. Wystarczy, jak
zapłacicie. A to boli, co nie?
Źródło: http://hartman.blog.polityka.pl/